้เข้มแข็ง อ่อนไหว

บนเส้นทางของชีวิต แม้เราไม่อยากที่จะเดินเพียงลำพัง
แต่บ่อยครั้งทางที่เราเลือกเดินมันก็บังคับให้เราต้องออกไปเผชิญเพียงคนเดียว
มันอาจจะเปลี่ยวเหงาบ้างในบางเวลา ที่ต้องทนกับแดดจ้า และลมฝน
แต่เราก็รู้ว่าเราจะเดินต่อไปได้ เพราะเราไม่มีทางปล่อยให้ชีวิตจบอย่างครึ่งๆกลางๆ บนถนนแน่

บนเส้นทางของความรัก แม้เราอยากที่จะเดินไปด้วยกัน
แต่บ่อยครั้งทางที่เราเลือกเดินมันก็บังคับให้เราต้องเดินแยกไปคนละทาง
เพราะความเหงา ความอ่อนไหว ความอ้างว้า่ง ทำให้เราไม่อยากที่จะทนกับความเหน็บหนาวเพียงลำพัง
เราจึงเลือกที่จะทนเดินไปด้วยกัน หรือ เลือกที่จะแยกกันเดินแล้วไปหาเพื่อนร่วมทางคนใหม่

และ สำหรับเรา ถ้ามันไม่ไหว ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องทนกันอีกต่อไป


มีคนเคยถามว่าเราเิกิดมาคนเดียว จะอยู่ต่อไปคนเดียวไม่ได้เชียวรือ ...

ก็คงต้องตอบว่า... ได้ ... แต่ มันไม่น่าอยู่

เบื่อกับการตอบคำถามความรัก ซ้ำซาก
จะอยากรู้กันไปทำไมหนักหนา
เรื่องราวมันก็เรื่องเดิมๆ แค่เปลี่ยนตัวละคร
สุดท้าย มันก็ จบอยู่แค่ สองแบบ

แล้วจะทำให้มันยุ่งยากไปใย


บนเส้นทางที่ฉันเลือกเดิน อยากเข้มแข็งให้เท่ากับความอ่อนไหว
เผื่อว่าในวันนึง ฉันจะได้มีเรี่ยวแรงพอที่จะร่วมเดินไปด้วยกันกับเธอ

...

แสงแดดหนาวๆๆ ในเซี่ยงไฮ้ เวียนมาอีกครา

วันหยุดแห่งชาติ

ณ นครเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน


กลับมาแล้วจ้า ผ่านไปอย่างรวดเร็ว 1 เดือน สำหรับการเปิดเทอมอีกครั้งของชีวิตในเมืองเซี่ยงไฮ้ สนุกสนานเพลิดเพลินกับการปาร์ตี้แบบสุดเหวี่ยงในช่วงวันหยุด จนร่างกายทรุดโทรม หวัดกิน ไปตามตามกัน พรุ่งนี้ก็ควรจะกลับไปเป็นนักศึกษาผู้น่ารักเช่นเคยแล้ว ฮ่าๆๆ เวลาแห่งความสุขช่างผ่านไปรวดเร็วเสียจริง

การหยุดยาวๆ ก็ทำให้ได้รู้ว่าจริงๆๆ แล้ว ตัวเรานั้นเป็นคนที่ขี้เกียจมากกก ครือ สามารถอยู่นิ่งๆได้ นั่งกระพริบตาทั้งวันได้โดยที่ไม่ทำอะไรเลย ครือ เราก็ชอบนะ ไร้สาระไปวันวัน แต่หลังจากนั้นก็มานั่งครําครวญว่าไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เป็นมายี่สิบกว่าปี แก้ไม่ได้แล้วละ

อยากจะอัพเรื่องราวการผจญภัยล้านแปด แต่ การเข้าบลอคก้เป็นไปได้อย่างยากลำบาก ไม่เข้าใจว่า ทางการจีน มันจะบลอคไปถึงไหน เฟสบุค บลอคสปอต ยูทูป ครือ เนท มัน เน่ามาก อึดอัดจัง

หิวข้าวแล้ว ไว้ว่ากันมั้ยนะ

baloon glaw

ดงหิน

Avebury

Stonhenge

and

Salisbury

ไว้เด้วมาเล่า

ตอนนี้ ง่วง เมื้อคืนหนักไปหนอ่ย

ฮ่าๆๆ มึน ไวน์ เอิ้กกก

Raining day !!!

วันนี้ฝนที่บิรสทอลตกลงมายังกะฟ้ารั่ว ระหว่างเดินไปโรงเรียน โอ้ โห พระเจ้าช่วย แทบกรี้ดดด เปียกไปครึ่งแทบ รองเท้าก็ชุ่มไปด้วยน้ำ แทบอยากจะเดินหันหลังกลับบ้าน แต่ก็นะ บ้านก็ไกลเหลือเกิน ก็เดินต่อกันไปละกัน

ระหว่างทางเดินกลับบ้าน คิดอะไรได้หลายอย่าง

จังหวะชีวิตที่นี่กับที่เซี่ยงไฮ้มันต่างกันเหลือเกินเนอะ ถ้าจะให้เปรียบเทียบ กับดนตรี เซี่ยงไฮ้ ก็เหมือน จังหวะ ดนตรีหมอลำอีสาน คึกคัก เร้าใจ เร่งเร้า เอาม้วนส์ ไว้ก่อน ส่วนจังหวะดนตรีที่ บริสทอล ออกแนว คลาสสิค เนิบน่าบ ทีละน้อย ค่อยๆ ขยับ เน้นความสวยงาม และใจเย็น กลายเป็นว่า ตอนนี้จังหวะชีวิต ก็กำลังเต้นอยู่

ในโซนประมาณนี้นี่ละ

มานั่งนึกๆดู ผู้คนฝั่งเอเชีย กับ ฝั่งยุโรปนี่ชักแตกต่าง จังหวะชีวิตคนเอเชีย ในเมืองใหญ่ ชัก รีบร้อน วุ่ยวาย ผู้คนเดินกับรวดเร็ว มีเรื่องต้องทำ มีเวลาที่ต้องเร่งรีบ จนไม่มีเวลามาเอื้อเฟื้อ เผื่อน้ำใจให้กัน เอาง่ายๆ การเดินข้ามถนนของคนที่นี่ ยังไงซะรถก็ต้องหยุด เคยยืนรอกะจะข้ามถนน เราก็ไม่กะว่าเด้วรอโล่งๆค่อยวิ่ง แต่รถที่วิ่งมาอย่างเร็ว เขากลับแตะเบรค หยุดให้เราเดิืน่ข้ามไปซะงั้น โอ้ ถ้าเป็นเมืองไทย ใจดีก็ชลอให้หน่อย เป็นอันรุ้กันว่า มรึงรีบๆ ววิ่งข้ามไปนะ แต่นี่แบบ มาถึงก็แตะเบรค เอียดดดดด เชิญข้ามซะงั้น โอ้ ใจดีจังแหะ นี่ไม่ต้องพูดถึงเซี่ยงไฮ้ กว่าจะข้ามได้เนี้ย เรียกว่าเอาชีวิตเสี่ยงอยู่บนเส้นได้ วัดใจก้ันไป มรึงหรือกรูจะแน่

กว่ากัน

คิดดูแล้ว มันก็น่าจะมีเหตุผลอะไรหลายๆอย่างเนอะ เมืองนี้อาจจะเป็นเมืองเล็ก (ที่มีทุกอย่าง) ทุกที่เลยไม่ได้ใช้เวลานานที่จะไป ผู้คนก็มีเวลาเนิบนาบ มีเวลารอคอย คนก็มีกะตังค์ (บริสทอลถือว่าเป็นเมืองมีกะตังค์เขาอยู่กันเมืองนึงเลยนะ) เขาเลยไม่ต้องดิ้นรนเร่งรีบกับเวลา หรือ ก

ระเสือกกระสนหาเงินทองเท่าไหร่นัก ห้าโมงเย็น ร้านค้าปิด หกโมงเย็นห่างปิด ผับบางที่ปิด ห้าทุ่ม โอ้ เรียกได้ว่า เลิกเรียนมาก็ไม่ต้องได้ไปไหนกันเลยคับ เขาคงรีบกลับบ้านไปหาครอบครัวอะไรทำนองนี้ละมั้ง ถ้าเป็นเซี่ย

งไฮ้ นุ้น สี่ทุม บางที่ ยี่สิบสี่ ชั่วโมง ก็เพราะว่าต้องการขาย หาเงินให้ได้มากที่สุด ความแตกต่างตรงนี้มันก็สะท้อนอะไรหลายๆอย่างในเรื่องของ คุณค่า หรือ ทัศนคติของค

น ออกมาในหลายๆด้าน เนอะ ประเทศเอเชียก็กำลังเป็นประเทศกำลังพัฒนา เพระาฉะนั้นมันมีเหตุผลมากมายที่คนจะต้องออกมาแข่งขัน กลายเป็นว่า ทุกอย่างกลับกัน จากที่เคยมองว่า คนเอเชีย หรือ คนไทย อาจจะไนซ์มากกว่า กลับกลายเป็นว่า คนที่นี่ ไนซ์ มากกว่าเสียอีก อยากให้คนเมืองบ้านเรา ไนซ์อย่างที่เคยเป็นจัง จะต้องใช้้เวลาอีกซํกเท่าไหร่หนอ....

วันนี้ฝนตกหนัก เปียกปอนทั้วตัวและหัวใจ อู้ยย ย กิ้วววว

คิดถึงวันฟ้าใสที่บริสทอลแบบนี้

พรุ่งนี้ไปสโตนเฮนจ์ละ เด้วมาเล่าให้ฟัง

เจอแล้ว!!

พี่น้องคร้าบ

ข้าพเจ้าค้นพบแล้วว่า สิ่งที่ถูกที่สุดและคุ้มที่สุดที่อังกฤษนี้คือ

.

.

.

แอลกอฮอล์ ค้าบ บ บ ทุกชนิด เรียกได้ว่า ไม่ต้องคิดมากเลย

เอ้า ดื่ม ค้าบ ดื่ม ม ม ม ม

Explore London

From London1st

From London1st

From London1st

From London1st

ง่่วงจรัด เด้วมาอัำพต่อวันหลัง

อัพๆ

ทริปนี้ เป็นทริปสั้นๆ ที่ไปกับโรงเรียน one day travel card ตั๋วรถที่เรียกได้ว่าคุ้มมากสำหรับการเที่ยวในหนึ่งวัน คือ ไปที่ไหน ขึ้นรถอะไรก็ได้ เรียกว่าคุ้มสุดๆอะ ออกเดินเท้าไปบักกิ้งแฮมพาเลซ ทันดูทหารเปลี่ยนเวรแบบเห็นหลังไวไว น่าเสียดายมาก คนก็เยอะแยะ เหลือเกิ้น ต่อจากนั้นก็นั่งรถไฟทะลุไป เทาวเวอร์บริด ฟ้าฝนครึ้มมาก ถ่ายรูปออกมาไม่สวยเลย ต่อจากนั้นก็นั่งรถไฟทะลุไปอีกฝั่งของเมือง พอโผ่ขึ้นมา โอ้แม่เจ้า ที่นี่ที่ไหนวะเนี้ย ก็เดินเดาๆ กับเพื่อนญี่ปุ่นผู้น่ารัก จนเจอ บริชติช มิวเซียม ใหญ่ได้อีกอะ มีอะไรดีดีให้ดูเยอะเลย แต่วันเดียวคงดูไม่หมด ก้เลือกๆดูอะไรที่่น่าสนใจอะ แล้วก็ไป ออกซ์ฟอร์ดสตรีทต่อ โอย แม่เจ้าคนเยอะได้อีก แบบมีแต่นักท่องเที่ยวอะ เลยกลับมาเดินวนรอบ เฮาส์ออฟพาลาเมน กับ บิกเบน ตอนกลางคืนคงสวยกว่านี้มากแน่ๆเลยเราว่า แต่เอาไว้เด้วค่อยหาโอกาศมานานๆ ละกัน

จะว่าไปแล้ว ลอนดอนก็เหมือนเมืองใหญ่ทั่วไป ก็ไม่ได้รุ้สึกว่าน่าตื่นตา ตื่นใจอะไรมากมาย คนบนท้องถนนมีแต่นักท่องเที่ยวทั้งน้าน คนอังกฤษจริงๆคงจะอยู่ตามบ้านนอกแถวนี้ละมั้ง ฮ่าๆๆ ก็ตามประสาเมืองใหญ่อะนะ คนเยอะ แหล่งชอปปิ้งแยะ แต่ว่า เมืองเขาก็สวยแบบอลังการดี แต่เราก็ไม่ได้ปลื้มอะไรมากมายอะ แต่ก็สนุกดี ได้ทำเห็นอะไรหลายอย่าง คิดว่าถ้ามีเวลา่มา คงได้ลงลึกในรายละเอียดคราวต่อไปละมั้ง